Tsundoku Sensei

Senin ve benim kaçırılmış bağlantılardan oluşan bir mazimiz var. Yıllar önce, mekiğin fırlatılırken elveda demek için aradığında benim uçağım Zürih’e iniyordu. Aktarma yapmış, Frankfurt’tan yeniden yönlendirilmiştim. Bu yüzden sesli mesaja düştün. Yapabilsem cevaplardım ve sana iyi şanslar dilerdim, her ne kadar bensiz bir hayat istesen bile. Europa’yı   [1]  senin gibi görmeyi hiç başaramadım; sadece Avrupa, ilk kocamla tanıştığım yer. Sen olmanı dilediğim adam. Mesajını dinlediğimde, mutlu olmana sevindim; evet, boşanmamız sırasında bile daima mutlu olmanı istedim. Alpha Centauri’ye seyahat ettiğini, zamanın aramızda bir portal gibi genişlediğini düşündüm. Kafamda ağır çekim bir film gibi canlandırdım. Kırk yıl içinde geri dönecektin. Ben altmış dört olacaktım, sen ise yalnızca benim yarı yaşımda. Mesajını haftalarca sakladım, ta ki yanlışlıkla silene kadar. Sembolik hissettirmişti. Ayrıyken daha mutlu oluruz diye düşündüm kendi kendime. Ama “ayrı” her zaman bizim bağlan...

Güneş ışığı pencereden içeri sızdı ve pantolonumun asılı durduğu sandalyeye doğru ilerledi. Yatakta yarı çıplak uzanıyor, sağ gözümün kenarındaki çapağı ovuşturuyordum. Ben uyurken birikmiş olmalıydı ve orada kalmasına izin vermek uygunsuz görünüyordu. O esnada sol gözüm boştaydı, ben de ona pantolonuma bakma görevini verdim. Pantolonumu bir önceki gece çıkarmıştım ve sandalyenin üzerine, ceketimin yanında buruşmuş ve kırışmış olarak yattığı yere öylece attığım için şimdi pişmanlık duyuyordum. Sol gözüm onu incelerken uykudayken bir yılan gibi deri değiştirip değiştirmediğimi merak etmeye başladım, çünkü ceketim ve pantolonum öyle görünüyordu. Bu noktada bir damla güneş ışığı pantolonumun bacağına ulaştı; sıçrayan ışığın oluşturduğu küçük leke bana altın bir pireyi çağrıştırdı. Bu yüzden her yerim kaşınmaya başladı ve kaşınarak boştaki sol elimi işe yarar hale getirdim. Biri kapıya vuruyordu. Ama kim olabilirdi ki? Buraya gelmek için bir sebebi olan t...